ÖFKE HAKKINDA

Beni hep asabi haller mahvetti,

Bir anlık sinirle ayrıldım yıllarımı verdiğim işimden,

Bir anlık sinirle kazaya neden oldum trafikte,

Bir anlık sinirle kırdım tüm dostlarımı,

Bir anlık sinirle kavgaya tutuştum komşularımla,

Bir anlık sinirle terk edip gittim evimden,

Bir anlık sinirle azarladım en sevdiğim çocuklarımı,

Bir anlık sinirle boşandım en değer verdiğim eşimden,

Beni hep bu asabi haller mahfetti..

Şimdi yalnız,

Şimdi Kimsesiz,

Sinirlerimle baş başa…

Beni hep bu asabi hallerim mahvetti .

Sinirlendiğinizde Bu Öyküyü Hatırlayın..

Adam yeni kamyonuna bakmak için evinden çıktığında, üç yaşındaki oğlunun gayet mutlu bir biçimde elindeki çekiçle kamyonunun kaportasını mahvettiğini görmüş.
Hemen oğlunun yanına koşmuş ve büyük bir sinirle çocuğun eline çekiçle vurmaya başlamış. Biraz sakinleşince oğlunu hemen hastaneye götürmüş. Doktor, çocuğun kırılan kemiklerini kurtarmaya çalıştıysa da elinden bir şey gelmemiş ve çocuğun iki elinin parmaklarını kesmek zorunda kalmış. Çocuk ameliyattan çıkıp gözlerini açtığında, bandajlı ellerini fark etmiş ve gayet masum bir ifadeyle, “Babacığım, kamyonuna zarar verdiğim için çok üzgünüm.” demiş ve sonra babasına şu soruyu sormuş: “Parmaklarım ne zaman yeniden çıkacak?” Babası eve dönmüş ve hayatına son vermiş…
Birisi masaya süt döktüğünde ya da bir bebeğin ağladığını işittiğinizde bu öyküyü hatırlayın. Çok sevdiğiniz birine karşı sabrınızı yitirdiğinizi anladığınızda, önce biraz düşünün. Kamyonlar onarılabilir, ama kırılan kemikler ve incinen duygular hiçbir zaman onarılamaz; genellikle insan hata yapar. Hepimiz hata yaparız. Fakat öfkeyle ve düşünmeden yapılan şeyler, insanı sonsuza kadar rahatsız eder.

Harekete geçmeden önce durun ve düşünün. Sabırlı olun. Anlayış gösterin.

ÖFKEYLE KALKAN ZARARLA YERİNE OTURUR.

#ilhamipektaş